Ik heb jarenlang rode vingers gehad (dat wil zeggen: het tegenovergestelde van groene vingers). Elke plant hield het na een paar weken voor gezien. Van mijn vriendin S. kreeg ik voor mijn verjaardag eens een prachtige stokroos - die volkomen verpieterde op mijn balkon. Tot ik zo'n vijf jaar geleden een ficus kocht. Eindelijk een plant die - zoals mij in de winkel beloofd was - wel tegen een stootje kon. Ik kon op vakantie, hem te veel water geven, of juist te weinig, hij kon het allemaal aan. Oké, hij zag er niet altijd even florissant uit, maar na wat extra aandacht, kwam hij er altijd weer bovenop. Van de verhuizing was hij niet echt blijer geworden, maar hij leek net weer te wennen: er kwam weer steeds meer blad aan.

 

En toen kwam Gaia, wiens grootste hobby de eerste paar weken was: met planten spelen. Ziehier het resultaat:

 

 

 

Juist: een in tweeën geknakte ficus!

 

Gelukkig heeft ze de laatste dagen de planten een beetje met rust gelaten (de aanschaf van een plantenspuit - of liever gezegd kattenspuit - kan daar ook mee te maken hebben), zodat de andere planten er weer een beetje bovenop komen. In plaats daarvan speelt ze veel met de speciaal voor haar gekochte kattenspeeltjes, en dan vooral met de nepmuis (ik ben zoooo blij dat we geen echte muizen hebben hier). Ze loopt daar ook echt mee rond in haar bek, en ... ze apporteert! Serieus, als je die muis de halve kamer door gooit, rent ze erachter aan en brengt ze hem terug!

 

 

 

 

Er waren eens een jongen en meisje die waren gaan samenwonen. Zij wilden heel graag een nieuwe eettafel. Dus gingen ze naar een grote winkel, waar duizenden meubels waren. Tot lichte ergernis van de jongen wilde het meisje ze allemaal wel bekijken, op alle banken even zitten, en alle pannen even aanraken. Gelukkig waren er ook een hoop tafels, en vonden ze dezelfde de mooiste. Dus die namen ze. Omdat ze zelf maar een piepklein huurautootje hadden, vroegen ze de winkel om de tafel bij hen thuis te bezorgen. Geen probleem, dat kon een paar dagen later al. En jawel hoor, een paar dagen later werd de tafel bezorgd,   los blad met vier poten erbij. De volgende dag, een zaterdag wilden de jongen en het meisje de tafel in elkaar zetten. Maar, er zaten geen moeren bij om de tafelpoten mee vast te zetten... Het meisje belde naar de winkel. 'Geen probleem,' zei een winkelmeisje 'we sturen een zakje met moeren op, maar vandaag kan ik de leverancier niet bereiken, omdat het zaterdag is. We bellen nog terug.' De jongen en het meisje wachten een week, maar hoorden niets meer van de winkel. Dus de volgende zaterdag belden ze nog een keertje. Niemand wist ergens van, maar er zouden nieuwe poten langsgebracht worden, met voldoende moeren erbij. Omdat de jongen en het meisje een weekje met vakantie gingen, zou dat nog bijna twee weken duren. Na de vakantie kwamen inderdaad de nieuwe poten, en een paar dagen later, afgelopen zaterdagavond wilden ze de nieuwe poten onder de tafel zetten. Dus haalden ze de oude eettafel van de jongen uit elkaar, en legden de nieuwe ondersteboven neer. Maar, de poten pasten niet! Bovendien bleek bij een van de poten een pin scheef te staan, en ontbrak er weer een moer. De maandag daarop (vandaag dus) gingen ze maar zelf terug naar de winkel, want anders moesten ze weer een week wachten. In de winkel waren ze gelukkig heel begripvol en kregen ze nieuwe poten mee. De winkeljongen controleerde in elk geval vast of er wel acht moeren in de doos van de poten zaten, en schreef op de bon dat als het weer niet paste, de jongen en het meisje een nieuwe tafel zouden krijgen, want dit schoot natuurlijk niet zo op. De jongen en het meisje reden weer naar huis, gingen eerst nog even met hun poes naar de dierenarts, en probeerden toen de tafel weer in elkaar te zetten, en....

 

 

 

het paste!

 

 

Enge dagen voor onze kleine Gaia. Gisteren hadden we voor het eerst sinds zij hier is bezoek: mijn schoonmoeder en schoonzus met neefje (van 8 maanden). Doodeng vond Gaia het, al die vreemde mensen over de vloer. Eerst dus maar een tijd onder de bank gezeten, en toen liet ze zowaar af en toe haar neus zien, maar toen ik haar oppakte, werd ik daarvoor beloond met een paar flinke schrammen. En net toen ze wat durfde te eten liet ons neefje keihard zijn rammelaar uit de wagen vallen - Gaia meteen weer onder het bed. Maar goed, toen ze weer naar huis waren, ging het al snel weer een stuk beter met haar.

 

Vanochtend was ze dan ook weer helemaal blij, en kwam ze gezellig bij me op schoot zitten terwijl ik probeerde te eten. Van de wasmachinebezorgers schrok ze ook niet al te erg, ook omdat we haar toen maar even in de slaapkamer 'opgesloten' hadden, uit angst dat het huis uit zou rennen de galerij op. Maar dat ging ook over.

 

En toen moesten we naar de dierenarts. Ze liet zich heel makkelijk oppakken, maar zat rillend van angst in het reismandje. Ze dacht natuurlijk 'ja, dat ken ik nog, de vorige keer dat ik hierin zat, moest ik opeens naar een heel ander huis en vreemde mensen. Gaat nu zeker weer gebeuren. Bij de dierenarts zelf was ze gelukkig heel rustig, en alles was in orde met haar. Ze ziet er goed uit en weegt 1,7 kilo. We hebben ontwormingsspul gekregen, en ze heeft een prik gehad, waar ze geen kik bij gaf. Terug in de auto begon ze echter luid te miauwen, en stak ze af en toe een poot met uitgestrekte nagels naar buiten. Eenmaal weer thuis verdween ze weer onder de bank, en pas nu, bijna twee uur later begint ze weer een beetje gewoon gedrag te vertonen, hoewel ze ons nog niet helemaal weer vertrouwt. Dat komt wel weer goed, weet ik, maar het is wel een beetje zielig voor d'r allemaal...

Ons poesje is er! We hebben haar afgelopen zondag opgehaald in Den Haag. Gelukkig hadden we een officiële reismand, want anders hadden we haar nooit meegekregen. Het was nu al een hele toer om haar te pakken te krijgen - ze had heel goed door dat er wat aan de hand was. In de auto terug was ze redelijk rustig en hier thuis durfde ze eerst niet zo goed de mand uit, tot ik de bovenkant eraf haalde. Toen rende ze naar onder de verwarming, waar ze eerste twee uur daarna niet meer onder vandaan kwam. Daarna verplaatste ze naar onder de bank, waar ze heel af en toe even onder vandaan kwam. Ondertussen begon ze steeds meer te miauwen, omdat ze natuurlijk haar moeder en broertje miste, en in een volkomen vreemde omgeving was. Ze heeft ons dan ook de hele eerste nacht wakker gehouden.  

 

Sindsdien gaat het steeds beter, soms begint ze om een uur of vijf wel flink te miauwen, en dan laten we haar maar in de slaapkamer. Meestal komt ze dan gewoon heel rustig tussen ons in liggen slapen, soms gaat ze op onze bewegende benen jagen, wat minder prettig is. Verder is ze helemaal gewend en gaat het supergoed. Ze heeft lekker wat speeltjes, waar ze zichzelf uitstekend mee kan vermaken, en ze wordt steeds aanhankelijker. Ze eet en drinkt goed, weet de kattenbak te vinden, en rent het hele huis door.

 

Ik had nog nooit een huisdier gehad, en vond het toch wel spannend, maar ben nu helemaal om: het is geweldig!!

 

We hebben haar Gaia genoemd,   naar de oermoeder van de Griekse goden. Gaia betekent 'aarde'.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit wordt ons poesje; we halen haar over twee weken (na onze vakantie) op. Een naam weten we nog niet, dus suggesties zijn welkom!

 

 

We hebben vier borden, vier glazen, een stuk of wat kopjes, vier pannen, twee keukenkastjes... en zo'n 100 onuitgepakte dozen. Kamperen in eigen huis dus. Wel gezellig hoor, we hebben gelukkig een balkonnetje, waar we met dit mooie weer veel gebruik van maken. En sinds woensdag hebben we ook in het hele huis vloerbedekking (die sukkels hadden vorige week vrijdag alles zullen leggen, maar hadden toen de formaten van de werkkamer en de slaapkamer omgedraaid), waardoor de slaapkamer nu tenminste leefbaar is. Nou nog internet op mijn eigen computer (hebben we nu alleen op de laptop van mijn Lief), en dan begint het ergens op te lijken. Dinsdag beginnen ze met de keuken installeren. Ben erg benieuwd hoe die wordt, maar ik denk (hoop) prachtig. En dan kunnen we eindelijk echt gaan inrichten (en dan gaat mijn Lief een weekje naar Griekenland...).

 

Als er één ding is dat ik van mijn vader over klussen geleerd heb, dan is dat wel het credo 'meten is weten'.   En dus hadden we braaf de muur opgemeten voor we naar Ikea gingen. Met een kast van 3,60 meter breed (of eigenlijk: drie van 1,20 meter), zou nog precies één van de twee stopcontacten in de muur vrijblijven. Twee keer nagekeken. Het klopte echt.

 

Dus wij naar Ikea, maandagochtend, lekker rustig. We weten er inmiddels de weg. Nog één keertje gekeken naar Besta, gauw een papiertje meegepakt waar zo handig op stond in welke vakken we in het magazijn moesten zijn, en weer verder. Op de beddenafdeling nog even een dekmatras gescoord, en bij de badkamers twee leuke ronde badmatten, en een spiegelkastje. En toen het magazijn in. Stelling 53, vak 8, oh s***, in de haast het blaadje voor de beukenbruine kast meegepakt, en niet de witte. Dan toch maar zoeken, het moet hier wel in de buurt zijn. Helaas was niet van alles aangegeven welke kleur erin zat, maar uiteindelijk toch alles gevonden, afgerekend en naar de bezorgbalie gebracht. Een nieuw obstakel. Als er na tien minuten wachten eindelijk iemand komt aangesloft, moet die de computers nog opstarten. De kleine dingetjes nemen we zelf wel mee, maar de grote bulk moet bezorgd worden. Het computersysteem weet precies wat alle pakketten wegen, 300 kilo en 27 gram willen we laten bezorgen. 300 kilo blijkt een gewichtsgrens te zijn; tot 300 kilo is bezorgen € 49,-, daarboven € 69,-. Hmm, dan nemen we toch één laatje zelf mee? Ook goed, dan blijven we wel onder de 300 kilo.

 

Wij naar huis, heel veel afval (alle verfspullen) weggegooid, mijn schoonouders kwamen ook weer een kijkje nemen, en toen kwam de kast. Terwijl S., mijn schoonvader, de wc-bril verving, begonnen mijn Lief, zijn moeder C. en ik met het in elkaar zetten van de kasten. Dat ging redelijk vlot, op een klein incident met een te-kort-soort-plugje-in-een-te-diep-gat, wat ongeveer een half uur kostte. En toen stonden daar drie prachtige kasten naast elkaar, voor onze keurig opgemeten muur. Beide stopcontacten werden ruimschoots bedekt... S. is de rest van de middag bezig geweest om keurige gaten in de achterkanten van de kasten te maken, zodat we de stopcontacten kunnen blijven gebruiken.  

 

   

Ikea is langsgeweest...

 

 

... en dit is het resultaat!  

We hebben de sleutel van ons nieuwe paleisje inmiddels ruim een week, en zijn al aardig opgeschoten met klussen. Ook omdat we twee grote klussen hebben laten vervallen. De eerste omdat we geen keus hadden: we wilden de vloer in de woonkamer laten schuren, maar het blijkt laminaat te zijn, dus er valt niets te schuren. De tweede klus was dat we een metalen pilaar, die nu weggewerkt zit achter een wandje, terug wilden brengen in de woonkamer. Maar we hebben eigenlijk geen idee wat er verder achter zit, en bovendien is de vloer maar tot aan het muurtje doorgelegd, dus dan moeten we een hele nieuwe vloer leggen, en daar hebben we simpelweg het geld niet voor. Dus helaas, de pilaar blijft verscholen achter dat muurtje. Hebben we wel meer plek om nog een boekenkast neer te zetten...

 

Wat we wel doen? De keuken, maar dat laten we natuurlijk doen. Die komt pas 1 mei, dus tot die tijd gebruiken we de keuken die er nu in zit. Bovenkastjes hebben we wel vast weggehaald, zodat we daarachter ook konden schilderen, is wel zo netjes. Verder wordt alles opnieuw geschilderd, en daar zijn we ook al een heel eind mee. In de woonkamer en keuken zitten al twee lagen, maar op één muur moet nog wel een laag. Daar zat namelijk blauw op de muur (tot ca. 1,5 meter), en dat schijnt door frambooswit heen... De slaapkamer wordt lichtgroen, en dat heeft een vriend van ons gisteren al gedaan. Zag er toen keurig uit, straks eens even kijken met wat meer zon erop. De werkkamer wordt oranje-achtig (d.w.z. wit met een heel klein beetje oranje erdoor); ook die is gisteren al een keer gedaan door een vriend, maar moet zeker nog een tweede laag. En dan de gang en wc nog. De gang is gewit, wat op zich prima is, maar wel een beetje saai. Even kijken of we daar nog wat mee doen. Misschien het groen dat over is van de slaapkamer? En de wc moet zeker nog eens. Het plafond bleek daar na het witten van de muren ook wel een lik verf te kunnen gebruiken. Ach, we gaan vandaag nog een paar uurtjes, en morgen hebben we weer hulp, dus ik denk haast dat we het dan wel afkrijgen.

 

En dan moet er nog een stucadoor een wand in de woonkamer en een in de slaapkamer 'behangklaar' maken (er zit overal spack op de muren, dus daar kan je niet overheen behangen), en dan komt mijn vader helpen behangen. We hebben al heel leuk behang gevonden, dus dat wordt prachtig. En dan nog vloerbedekking voor de slaapkamer en de werkkamer. En gordijnen, en lampen, en een boekenkast, en een eettafel... Komt wel goed allemaal!

Over een maand zijn we al verhuisd! Zitten we in een nieuw huis met 200 onuitgepakte dozen... Mijn huis is inmiddels verkocht (in vier dagen!) en dat van mijn Lief is al verhuurd, we kunnen dus echt niet meer terug. Helaas werkt de bank nog steeds niet mee. Onze hypotheekpersoon maakt fout na fout, vergeet afspraken, doet niet wat hij belooft, enz. Ze weten er wel van bij de bank, en schamen zich geloof ik ook nogal, maar ze krijgen toch een boze brief van een paar kantjes over een week of wat.

 

Maar goed, eerst die verhuizing maar doorkomen. We zijn al hard op zoek naar vloerbedekking, behang en dergelijke. De keuken is tenminste gekocht, dat is een hele zorg minder. Omdat die nogal bepalend van kleur is (zwart met rood), moet de rest van de woonkamer zich daaraan aanpassen. De slaapkamer weten we ook al wel, maar de werkkamer van mijn Lief... Het is een nogal donkere kamer, en dat maakt het best ingewikkeld. Wie nog goede ideeën heeft: laat ze vooral horen!

 

Onze huizen staan ook al vol met dozen, die afgelopen maandag bezorgd zijn. Niet erg gezellig, maar wel handig dat we nu al kunnen beginnen met inpakken. Dat wordt ook nog wel een hele klus.

 

Ik ben nu een beetje aan het zeuren, lijkt het wel, maar ik heb er ontzettend zin in om te gaan samenwonen. Eindelijk!